ΣΕ ΕΠΟΧΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ "ΧΥΛΟΥ", Η ΕΝΝΟΙΑ "ΠΑΤΡΙΔΑ" ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ..

...και σβώλος μέσα στο χυλό...

 ...που βαρυστομαχιάζει τους απανταχού Παγκοσμιοποιητές -μαγείρους..

 

Κι έτσι απέτυχε η Παγκοσμιοποίηση...

...γιατί τα ανθρώπινα όντα δεν είναι τερμίτες να ζουν δεκάδες εκατομμύρια μαζί -οπως στα "μεγα-κρατη" των 80, 100 και 1000 εκατομμυρίων...

...και διότι τα μικρά κοινωνικά μεγέθη των προκαπιταλιστικων κοινωνιών κ περισσότερο των προπαγκοσμιοποιητικων πλανητικών δομών...

...είναι τελικά , ακόμη κ.με μαθηματικούς όρους, τα "άριστα"("optimum") δυνατά....

Έτσι, μετά το πάρτυ των στελεχών -"νομάδων" κ των καπιταληστων-"διεθνες καζίνο"....

...όταν αποδείχθηκε ότι το συνολικό κόστος ενσωμάτωσης των λαθρομεταναστών είναι τελικά μεγαλύτερο από την -για λίγο χρόνο...-διαθεσιμη φτηνά αμειβομενη εργασία τους...

...η Παγκοσμιοποίηση "μαραθηκε" σταδιακά...

...και οι κοινωνίες ξανά ανακαλύπτουν μια "αιρετική" έννοια...

Την Πατρίδα...

...τη μόνη που μέσα της μπορούν να αναπτυχθούν οι αναγκαίες για την ανθρώπινη Επιβιωση εξωυλικες αξίες...

..της επικοινωνίας, της συνεννόησης, της αλληλεγγύης, της σύνθεσης δυνάμεων, της μείωσης του ανταγωνισμού μεταξύ αλλοφυλων κ εχθρικών ,αγνώστων μεταξύ τους ατόμων...

Η "Πατριωτική αίρεση" ξαναζωντανεύει κ μετατρέπεται σε κανονικότητα ...

Διαβάστε κ τους "ειδικούς" για τον θάνατο της Παγκοσμιοποίησης...

Το έθνος είναι μια μεγάλη αλληλεγγύη, αποτελούμενη από το αίσθημα των θυσιών που έχουν γίνει κι εκείνων που είναι ακόμα διατεθειμένοι να κάνουν όσοι ανήκουν σε αυτή την κοινότητα. Προϋποθέτει κάποιο παρελθόν, αλλά συνοψίζεται και στο παρόν χάρη σε ένα χειροπιαστό γεγονός: τη συγκατάθεση, την καθαρά εκφρασμένη επιθυμία συνέχισης της κοινής ζωής. Η ύπαρξη ενός έθνους είναι ένα καθημερινό δημοψήφισμα» έγραφε ο Ernest Renan στο διαχρονικό δοκίμιό του «Τι είναι Έθνος;».

Η εξάπλωση της πανδημίας του κορωνοϊού έχει πυροδοτήσει, μεταξύ άλλων, μια συζήτηση στον διεθνή Τύπο για το αν αναβιώνει η έννοια του έθνους-κράτους. «Εν μια νυκτί, οι πρωτεύουσες των κρατών ανέκτησαν την κυριαρχία τους που είχαν εκχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να πάρουν την άδεια ούτε των πολιτών ούτε των Βρυξελλών. Στην πράξη, κυβερνούν σαν να βρίσκονται σε πόλεμο, σύμφωνα με τις αποφάσεις τους. Ο Γάλλος Πρόεδρος, άλλωστε, διεμήνυσε "ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο" και έστειλε ομάδες ενόπλων να περιφρουρούν τους δρόμους για την εφαρμογή των δρακόντειων μέτρων. Το ξέσπασμα του κορωνοϊού φαίνεται πως αντιστρέφει την πορεία της Ιστορίας, μια και ξεχάστηκαν και η παγκοσμιοποίηση και η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Βρισκόμαστε και πάλι στην εποχή του ηρωικού αγώνα των κρατών για εθνική επιβίωση» έγραψε ο καθηγητής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων στο πανεπιστήμιο της Βενετίας Ca' Foscari, Jan Zielonka.

Την ίδια στιγμή, ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζακ Ντελόρ, προειδοποίησε ότι η έλλειψη αλληλεγγύης κάνει την «Ευρωπαϊκή Ένωση να διατρέχει έναν θανάσιμο κίνδυνο» και πρόσθεσε ότι «το μικρόβιο επανέρχεται».

Πράγματι, το τελευταίο χρονικό διάστημα, ειδικά στην Ευρώπη, αρκετές χώρες έχουν κλείσει τα σύνορά τους, ένα κλίμα διχόνοιας ανάμεσα σε Βορρά και Νότο δηλητηριάζει την ήπειρο, προγράμματα όπως το Erasmus έχουν ανασταλεί και μια επιστροφή στο εθνικό κράτος αλλά και στην ενίσχυση ακόμα και εθνικιστικών τάσεων μοιάζει αναπόφευκτη και δημιουργεί έντονες ανησυχίες.

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο παραμένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους. Παράλληλα, ταξίδια με αεροπλάνα, τρένα, πλοία και αυτοκίνητα έχουν ελαχιστοποιηθεί, ενώ παραγωγικές μονάδες είτε έχουν κλείσει είτε υπολειτουργούν.
Στον διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο μας, με τη γιγάντωση της τεχνολογίας, τις αυξημένες απαιτήσεις και την παγκόσμια οικονομία υπό κατάρρευση, πόσο πιθανό είναι να ζήσουμε το τέλος της παγκοσμιοποίησης;

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο παραμένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους. Παράλληλα, ταξίδια με αεροπλάνα, τρένα, πλοία και αυτοκίνητα έχουν ελαχιστοποιηθεί, ενώ παραγωγικές μονάδες είτε έχουν κλείσει είτε υπολειτουργούν.

Στον διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο μας, με τη γιγάντωση της τεχνολογίας, τις αυξημένες απαιτήσεις και την παγκόσμια οικονομία υπό κατάρρευση, πόσο πιθανό είναι να ζήσουμε το τέλος της παγκοσμιοποίησης; Κατά πολλούς, η αθρόα μετακίνηση αγαθών και ανθρώπων αλλά και η αλληλεξάρτησης των μηχανισμών της τεχνολογίας και της οικονομίας μάλλον έχουν κάνει τον κύκλο τους. Οπότε, πόσο πιθανή είναι η «επιστροφή» του εθνικού κράτους;
Μιλούν στη LiFO γι' αυτό δύο διακεκριμένοι ιστορικοί και συγγραφείς, ο Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος και ο Αντώνης Λιάκος.

Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος,

T. καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Ολόκληρο το σχετικό άρθρο στο λινκ:

https://www.lifo.gr/stiles/zoyme-telos-tis-pagkosmiopoiisis-dyo-diakekrimenoi-istorikoi-apantoyn

 

Η ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ "BLOGGER"  ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΗ " ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥΣ  ΓΙΑ ΤΑ COOKIES" , ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΑΠ ΕΥΘΕΙΑΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ. ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΦΩΤΟ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΚΙ ΑΝ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ, ΜΕΣΩ FACEBOOK,TWITTER H E-MAIL  ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΧΑΛΑ.